Eksperymentalna, pozbawiona dialogów podróż przez ciało, pamięć i tożsamość. Za pomocą rytuału, performansu i poetyckich obrazów „Kompas w dłoni” tworzy własną mitologię osób transpłciowych, neuroatypowych i tych, które przetrwały doświadczenie przemocy. Film odzyskuje dla nich prawo do samostanowienia, własnej wiedzy i opowiadania świata na nowo.