To tylko koniec świata /
Juste la fin du monde

Kłopot z odtwarzaniem

Sprawdź połączenie z internetem i spróbuj ponownie.

Zobacz wskazówki i pomoc

Zainstaluj Adobe Flash

Twoja przeglądarka wymaga zainstalowania darmowej wtyczki Adobe Flash.

Kliknij aby pobrać

Zobacz także wskazówki i pomoc
aby przejrzeć listę zalecanych przeglądarek dla Twojego systemu.

To tylko koniec świata /
Juste la fin du monde

Ocena: 3.5 / 5 (51 głosów)

    Dlaczego warto obejrzeć

  •   Xavier Dolan w najlepszej formie
  •   Oscar dla najlepszego filmu obcojęzycznego - nominacja
  •   Grand Prix w Cannes

Opis

34-letni Louis powraca po dwunastoletniej nieobecności do rodzinnego domu. Zamierza powiedzieć swojej matce i rodzeństwu, że jest śmiertelnie chory. Na przeszkodzie stanie mu jednak niezwykle zawiła przeszłość.

Do wyśmienitej obsady dołączyli Gaspard Ulliel („Hannibal. Po drugiej stronie maski”, „Bardzo długie zaręczyny”, „Saint Laurent”), Vincent Cassel („Czarny łabędź”, „Wróg publiczny numer jeden”) oraz Marion Cotillard (Oscar za tytułową rolę w filmie „Niczego nie zaluje - Edith Piaf”).

Poza Nagrodą Jury w Cannes, film zdobył też Cezary za najlepszą reżyserię, montaż i męską rolę pierwszoplanową.

 

„Film Xaviera Dolana to mistrzowsko wyreżyserowana i zagrana tragifarsa.”

Karolina Pasternak, Newsweek

 

„W „To tylko koniec świata” muzyka dyktuje rytm montażu, kamera prowadzi aktorów jak w tańcu, a wyśmienity dialog wyznacza tempo scen.”

Miłosz Drewniak, Film.org.pl

 

„To tylko koniec świata” stanowi niezwykle ciekawy portret (rozpadu?) rodziny, który dzięki wielkiej bliskości bohaterów tyleż wciąga, co przytłacza. Tak jak rodzina.”

Michał Kaczoń, Film.com.pl

 

„Film piękny i przerażający. Przywołujący na myśl zachowane w pamięci obrazy i dźwięki jeszcze długo po seansie.” 

Martyna Janas, Movieway

Zdjęcia

Komentarze

Na miejscu głównego bohatera mając taką psychopatyczną rodzinę od razu popełniłbym samobójstwo nie czekając na śmierć w wyniku choroby. A na miejscu scenarzysty i reżysera natychmiast zmieniłbym zawód. Film przegadany (także w dosłownym sensie: trudno wytrzymać te wrzaskliwe niekończące się banalne tyrady), banalny, bez pomysłu i pretensjonalny. Szkoda czasu.

Typowy film Xaviera. Dziwaczna rodzina w kłótniach i krzykach. Kocham ten film. Kocham Gasparda Ulliela.
Ocena: 5!